JavaScript is required to view this page.
Ga naar inhoud
Dolf Zwerver, Vrouw in tuin (1988), schilderij van een vrouw in een blauwe jurk tussen hoge hagen, olieverf op board, zonder lijst Dolf Zwerver, Vrouw in tuin (1988), schilderij van een vrouw in een blauwe jurk tussen hoge hagen, olieverf op board, zonder lijst

Dolf Zwerver: de stilte achter de hagen

In de schilderijen van Dolf Zwerver lopen mensen tussen hoge hagen, zitten ze in besloten tuinen of staan ze half verscholen in een bos. Alles is herkenbaar, maar zelden helemaal logisch. In een interview uit 1986 zei hij:

“Eigenlijk kan ik alleen via mijn schilderijtjes praten.”

Van glazenwasser tot kunstschilder

Dolf Zwerver werd op 27 februari 1932 geboren in het Friese Nijehaske. Een deel van zijn jeugd bracht hij door in Oranjewoud, een ander deel in Utrecht, waar hij als jongen boven een sigarenwinkel in de Zadelstraat woonde.

Een kunstopleiding volgde hij niet. Hij werkte onder meer als reclameschilder, matroos, timmerman, glazenwasser en leerling-tegelschilder bij aardewerkfabriek Westraven. Schilderen deed hij in zijn vrije tijd, tot hij eind jaren vijftig koos voor een loopbaan als kunstschilder.

Het Utrechtse Genootschap Kunstliefde hield de deur aanvankelijk voor hem dicht, tot hij in 1965 een prijsvraag voor zondagsschilders van het damesblad Eva won. Daarna ging het snel. Hij leerde kunstenaars kennen als Peter Vos, Charles Donker en Gerard van Rooy, en ontwikkelde zich binnen enkele jaren tot een fijnschilder. Van Kunstliefde werd hij alsnog lid, van 1968 tot 1978 en van 1984 tot 1996.

Dolf Zwerver, Gesluierd met ei (1976), schilderij van een gesluierde vrouw met een ei in een nest, olieverf op board, zonder lijst

Dolf Zwerver, Gesluierd met ei, 1976

Rhijnauwen en Oranjewoud

Peter Vos nam Zwerver mee naar landgoed Rhijnauwen, op de grens met Amelisweerd. Het werd zijn favoriete plek. Zijn schilderijen hadden volgens hem altijd met stilte te maken, en die stilte vond hij daar.

Het landschap deed hem denken aan Oranjewoud, met zijn lanen en vooral heggen. Die heggen en hagen bleef hij schilderen. Ze beschermen en bakenen je wereld af, zei hij, maar ze vormen ook een barrière.

“Wat er achter die hagen gebeurt is niet altijd even duidelijk.”

Doolhoven kende hij ook uit het dagelijks leven: hij raakte makkelijk de weg kwijt. Als jongen moest hij op de Vismarkt al de weg vragen, en op Rhijnauwen kon hij naar eigen zeggen nooit iets terugvinden, hoe vaak hij er ook kwam.

Dolf Zwerver, Vrouw in tuin (1988), schilderij van een vrouw in een blauwe jurk tussen hoge hagen, olieverf op board, zonder lijst

Dolf Zwerver, Vrouw in tuin, 1988

Schilderen wat in zijn hoofd zat

Zwerver schilderde wat in zijn hoofd zat. Het ging hem om sfeer, niet om een juiste weergave:

“Er klopt nooit ene reet van, anatomisch niet, perspectivisch niet.”

Als hij de sfeer maar bereikte, mocht de weg ernaartoe krom zijn. Hij vergeleek het met een vogel die boven je hoofd zingt: ga je kijken welke vogel het is, dan vliegt hij weg en is het wonder voorbij.

Zijn vroege schilderijen werden tot de naïeve kunst gerekend, anderen noemden zijn werk magisch-realistisch. Juist dat herkenbare leverde hem ook kritiek op: veel mensen vonden zijn schilderijen te makkelijk.

Dolf Zwerver, Buiten de tent (1987), schilderij, zittende vrouw en figuur achter een blauwe schutting, olieverf op board, zonder lijst

Dolf Zwerver, Buiten de tent, 1987

Sanssouci, musea en tentoonstellingen

Zwervers bekendste werk is het Groot Drieluik Sanssouci, waaraan hij in totaal tien jaar werkte. Het is te zien in het stadhuis van Utrecht. Het Centraal Museum bezit onder meer Doolhofje (1969), Huisje met dreef (1971) en De gang (1979). Zijn werk staat ook op de omslagen van zeven dichtbundels van de Utrechtse dichter Ingmar Heytze.

Slot Zeist wijdde in 1994 en 2002 grote overzichtstentoonstellingen aan hem. In 1994 verscheen ook een boek over zijn werk, met teksten van onder anderen Hella S. Haasse. Dolf Zwerver overleed op 22 januari 2010 in Utrecht. Later dat jaar volgde in Slot Zeist de herdenkingstentoonstelling De ziel van Zwerver.

Bronnen en literatuur

Bert van den Hoed, aflevering 32 van zijn rubriek over het beeldarchief van het Utrechts Nieuwsblad, Facebookpagina van Het Utrechts Archief, met citaten uit een interview met Dolf Zwerver uit 1986.
Centraal Museum Utrecht, collectiegegevens over Dolf Zwerver en Sanssouci.
Historische Vereniging Oud-Utrecht, Historisch Café over Dolf Zwerver, 9 februari 2024.
Nieuws030, ‘Lezing Ingmar Heytze over schilder Dolf Zwerver’, 10 februari 2024.
Utrecht aan Zee, filmbeschrijving ‘De reizen van Ingmar Heytze’.
Jan Juffermans, Dolf Zwerver: schilder in een doolhof, met bijdragen van Ingmar Heytze, Kees Visser en Jan van Gool, Utrecht 2002.
Hans Lutz, Hella S. Haasse en Leo Boudewijns, Dolf Zwerver, Zutphen 1994.
Rijksmuseum, affiche voor de tentoonstelling in Slot Zeist, 1994.

Back to top